Okazuje się, że zespół postpolio nie jest wcale schorzeniem nowym. Został opisany we francuskiej literaturze medycznej w roku 1875, a później, jak to często bywa w medycynie, popadł w zapomnienie. W ciągu następnych 100 lat opublikowano w pismach medycznych około 35 doniesień na temat osłabienia występującego w zespole postpolio. W roku 1984 świadomość odległych skutków, jakie niesie za sobą polio, skłoniła mnie i innych badaczy do zorganizowania międzynarodowej konferencji w Warm Springs Institute for Rehabilitation - mekki dla osób dotkniętych tą, chorobą. Ten słynny ośrodek leczenia polio położony na południu stanu Georgia został założony przez Fran-klina Delano Roosevelta, sparaliżowanego przez polio w 1921 roku, w wieku 39 lat. Roosevelt uważał, że pływanie w naturalnych ciepłych źródłach tego kurortu wzmocniło jego mięśnie. W roku 1926 kupił tam hotel i przekształcił go w siedzibę instytucji charytatywnej.

Druga międzynarodowa konferencja dotycząca zespołu postpolio odbyła się w Warm Springs Institute w 1986 i roku, a w kolejnych latach nastąpił S gwałtowny rozwój podstawowych i i klinicznych badań nad późnymi skut- 1-kami polio. W 1994 roku New York Academy of Sciences i National Institutes of Health sponsorowały inne międzynarodowe spotkanie, które zaowocowało wydaniem specjalnego numeru Annals of the New York Academy of Sciences pt. "The Post-Polio Syndrome: Advances in the Pathoge-nesis and Treatment" (Zespół postpolio. Postępy w patogenezie i leczeniu). Przebieg konferencji wskazywał na akceptację zespołu postpolio jako klinicznej jednostki chorobowej.

Zadziwiające, że dokładna liczba Amerykanów, którzy przebyli porażenną postać polio, nie jest i prawdopodobnie nigdy nie będzie znana. Nie istnieje bowiem krajowy rejestr osób, u których rozpoznano chorobę, i nie ma sposobu, aby po latach ustalić to dokładnie na podstawie danych ze stanowych i terenowych wydziałów zdrowia. Najlepsze oszacowania opierają się na informacjach z federalnego National Center for Health Statistics, które co roku zbiera dane dotyczące zdrowia i inwalidztwa osób w losowej próbie gospodarstw domowych w USA. Na podstawie badań z 1987 roku ta agenda rządowa doliczyła się ponad 640 tyś. osób, które przeżyły porażenną postać polio. To oznaczałoby, że jest ich więcej niż chorych ze stwardnieniem rozsianym, ze stwardnieniem zanikowym bocznym, a nawet osób po urazie rdzenia kręgowego.

Nie wiadomo, ile osób, które przetrwały tę chorobę, zmarło od 1987 roku do dziś. Jednocześnie nie jest znana liczba tych, którzy przeżyli porażenną postać polio i przybyli do USA w charakterze uchodźców i legalnych bądź nielegalnych imigrantów. Nikt nie wie, u ilu rozwinął się zespół postpolio. Niektóre badania wskazują, że odsetek ten może wynosić nawet 40%. Jeśli szacunki te są słuszne, to całkowita liczba cierpiących w USA na zespół postpolio sięga obecnie 250 tyś.osób.

Wiedza o tym, w jaki sposób wirus polio zakaża organizm, może być pomocna w zrozumieniu przyczyn zespołu postpolio. Jest to mały wirus zawierający RNA, wnikający do organizmu -wraz ze spożytą zakażoną wodą czy pokarmem lub nawet przez zetknięcie się zainfekowanych rąk z okolicą ust. Zdecydowana większość zakażonych osób nie ma objawów chorobowych lub występują u nich jedynie gorączka i zaburzenia żołądkowojelitowe, ustępujące samoistnie po kilku dniach. Wirus polio namna-ża się w tkance limfatycznej gardła i jelita cienkiego, a następnie albo przechodzi nieszkodliwie przez przewód pokarmowy, albo wędruje wraz z krwią do wszystkich narządów. U niewielu osób, zwykle u 1-2% zakażonych, wirus wnika do ośrodkowego układu nerwowego i wywołuje różnego stopnia niedowłady.

Dalej: Mechanizm zakażenia