FESTIWAL TWÓRCZOŚCI DLA DZIECI MŁODZIEŻY
SPECJALNEJ TROSKI
SZKOŁA PODSTAWOWA SPECJALNA NR 24 w PŁOCKU
I Festiwal dla Dzieci i Młodzieży Specjalnej Troski odbył się w
dniach 26-28 kwietnia 1996 roku pod hasłem "Ja też potrafię", a uskrzydlony wózek
inwalidzki był jego symbolem. Były to trzy dni pełne śmiechu, spontanicznej zabawy i
niekłamanej radości. Miejsca na przeprowadzenie festiwalu udzielił Teatr Dramatyczny w
Płocku. Do udziału w tej uroczystości zostało zaproszonych wielu wykonawców z
różnych stron Polski.
"Mówią o nas, że nic nie umiemy, że już w życiu nic nie
osiągniemy. A my dzisiaj Wam udowodnimy, że my też potrafimy" - są to słowa
piosenki, które towarzyszyły wszystkim uczestnikom.
Festiwal okazał się imprezą niezwykle udaną, integrującą
sprawnych i niepełnosprawnych. Zniknęły podziały między sceną a widownią. Na tym
festiwalu nie liczyły się punkty, ani wyczyn. Jeśli chodzisz o własnych siłach to
dar, którym dzielisz się z innymi. Kiedy mówisz, to dlatego, aby skazanym na milczenie
opowiedzieć swoja historię. A jeśli słyszysz - powinieneś ich słuchać.
Potrafią tańczyć, śpiewać, robić przepiękne rzeczy z drewna,
metalu, suchych kwiatów. A farby i papier stają się pretekstem do stworzenia cudownych
wizji.
Na tym festiwalu nie było lepszych i gorszych. Wszyscy dostali srebrne
klucze zwycięstwa, dyplomy i lalki zrobione przez dzieci z SP nr 24.
Nie zagrasz ze mną w piłkę... Ale wiesz, mogę ci opowiedzieć o swoim
świecie. Nie jestem gorszy. Tylko inny. Mam serce, wrażliwość. To nic, że nie umiem
chodzić, śmiesznie utykam, czasem siedzę na wózku, nieraz nie widzę. Ale kiedy
wyciągam rączkę, czuję twoją twarz: oczy, nos, serce... Nie bój się mnie, choć
jestem trochę mniej sprawny. Gdybyśmy byli tacy sami, świat byłby nudny. Drażni mnie
to samo co ciebie, wiem jak boli złe słowo, śmiech, spojrzenie i wytykanie palcami.
Jestem takim kłębuszkiem wrażliwości. I ... proszę nie lituj się nade mną. Chociaż
wiem, ze to trudne.
Czasem pytam Bozię dlaczego ja. Czasem nie chcę modlić się na
dobranoc. Ale nikomu nie życzę źle, choć mógłbyś być na moim miejscu. Tobie też
mogło się coś poprzestawiać, jak byłeś w brzuszku u mamusi. Albo może za długo
wychodziłeś na świat. A może tatuś uderzył ją, jak była w ciąży. Moją uderzył.
Słyszałem, jak mówiła o tym babcia. Myślała, że ja nie rozumiem ... .
Fajnie, że przyszedłeś do teatru. Mogę być z tobą, oglądać
cię, dotknąć. Posłuchać twojego głosu. Przekonałeś się, że nie jestem
odmieńcem. Umiem płakać, bawić się i śmiać. Ja też potrafię ... .
II Festiwal Twórczości Artystycznej Dzieci i Młodzieży Specjalnej
Troski - Płock `97 przebiegał pod hasłem "Nie jesteś sam". W dniach 25-27
kwietnia, po raz drugi Płock gościł uczestników Przeglądu Twórczości Artystycznej z
terenu całej Polski. Swój dorobek zaprezentowali wychowankowie Szkół Specjalnych,
Ośrodków Szkolno-Wychowawczych, Domów Pomocy Społecznej, razem 400 dzieci najbardziej
pokrzywdzonych przez los.
Przegląd trwał 3 dni. Na otwarcie wystąpiły dzieci ze SP Nr 24 i
teatrzyk Młodzieżowego Domu Kultury w Płocku. Po jednej stronie muru dzieci
niepełnosprawne pokazywały, jak wiele trudu i wysiłku kosztuje ich każdy krok, każda
czynność. Po drugiej stronie były dzieci zdrowe. W końcu mur runął i obydwie grupy
zaczęły bawić się razem. Przedstawienie w tej koncepcji wskazywało na głęboko
ludzki sens takich właśnie przeglądów i spotkań. Przez następne dwa dni w Płocku
wystąpiło 25 zespołów z całej Polski. Ich oglądanie było wielkim i wzruszającym
przeżyciem dla każdego, kto w tych dniach znalazł się na zatłoczonej widowni Teatru
Dramatycznego.
Przesłanie ułożone przez dzieci specjalnej troski i odczytane w
czasie Przeglądu:
Dobry człowieku
Powiedz, że nie jestem sam,
gdy choruję,
Powiedz, że nie jestem sam,
gdy mam problemy,
Powiedz, że nie jestem sam,
gdy proszę o pomoc,
Powiedz, że nie jestem sam,
gdy, uśmiecham się,
Powiedz, że gdy maluję, śpiewam i tańczę
Robię to najpiękniej jak potrafię.
Kocham ciebie i cały świat,
A ty dobry człowieku powtarzaj mi często:
Nie jesteś sam.
III Ogólnopolski Przegląd Twórczości Artystycznej Dzieci i Młodzieży
Specjalnej Troski w Płocku odbył się w dniach od 15 do 17 maja 1998 roku pod hasłem
"Ale wkoło jest wesoło". Przyjechało kilkanaście zespołów teatralnych i
tanecznych z całego kraju. W pierwszy dzień uroczystości w teatrze młodzi
artyści-wolontariusze z płockich szkół nr 24 i 10 próbowali wyciągnąć tytułową
"Rzepkę" J. Tuwima, a korowód wirował z wózkami inwalidzkimi. "Nie opuszczaj
nas, prowadź nas, nadziejo" zaśpiewała Agnieszka Kubicka z Włocławka, siedząca na
wózku. Dzieci z porażeniem mózgowym, z zespołem Downa chwaliły się swoimi
osiągnięciami, na które ciężko pracowały przez cały rok. W kuluarach artyści,
zdrowi i chorzy, dzielili się wrażeniami. 16 maja po mszy w katedrze ruszył ul. Tymską
wesoły korowód. Były balony, kwiaty, orkiestra. Potem w teatrze każda z przybyłych do
Płocka grup przedstawiła to, co potrafi najlepiej: śpiew, taniec, a nawet pokaz
cyrkowy. Zamknięcie Przeglądu nastąpiło w niedzielę (17 maja).
Głównym organizatorem płockiej imprezy była, jak zwykle, Szkoła
Podstawowa nr 24, której dyrektorką jest P. Krystyna Kijek.
IV Przegląd Twórczości Artystycznej Dzieci i Młodzieży Specjalnej
Troski - Płock `99 odbył się pod hasłem "Najlepiej razem".
