|
ZASADY UDZIELANIA PIERWSZEJ POMOCY

Przypadkowe urazy nie są zwykle ciężkie i przeważnie można je zwalczyć przy pomocy
prostych technik udzielania pomocy. Każdy jednak powinien być przygotowany na
możliwość zdarzenia poważniejszego wypadku, wymagającego udzielenia niezbędnej
pomocy przedlekarskiej - nawet przywracania oddechu poszkodowanemu. Dlatego właśnie
sprawą podstawową jest dokładne i szybkie podejmowanie koniecznych działań. Równie
ważna jest wiedza na temat czynności, jakie należy wykonać w celu ratowania
człowieka. Zadaniem osoby udzielającej pomocy jest stwierdzenie (bez narażenia
własnego życia i zdrowia) co się stało, uspokojenie i opieka nad osobą ratowaną,
opatrzenie obrażeń i zapewnienie transportu do domu lub do szpitala. Wezwanie pogotowia
bywa konieczne tylko w poważnych przypadkach, takich jak: trudności z oddychaniem,
intensywnego krwotoku, zaburzeń w pracy serca, utraty świadomości, zatrucia, wstrząsu
lub rozległych oparzeń. Im szerszy jest zakres posiadanej wiedzy, tym sprawniejsze i
skuteczniejsze będą działania w razie wypadku.
1. Sztuczne oddychanie usta-usta i usta-nos.
Zatrzymanie oddechu może nastąpić np. po utracie świadomości. Jeśli ofiara jest
nieprzytomna i wydaje się, że nie oddycha, najważniejsze jest przywrócenie oddechu
przed przybyciem lekarza i opatrzeniem innych urazów.
Metoda usta-usta: Należy ułożyć ofiarę na sztywnym i twardym podłożu,
twarzą ku górze. Następnie podeprzeć kark, odchylić głowę ku tyłowi oraz
oczyścić palcem jamę ustną. Później powinno się zatkać noc poszkodowanego, wziąć
głęboki oddech, przycisnąć usta do ust ofiary i wdmuchnąć mocno powietrze 4 razy do
płuc ratowanego. Czynności te należy kontynuować w odstępach 5 sekundowych, aż do
zauważenia ruchów klatki piersiowej świadczących o samodzielnym oddychaniu przez
ofiarę wypadku.
Metoda usta-nos: Czasami uraz twarzy może uniemożliwić pompowanie powietrz do
ust ofiary. W takim wypadku należy ją położyć na plecach oraz szybko oczyścić jamę
ustną i drogi oddechowe z ciał obcych. Następnie odchylić głowę ku tyłowi i
wdmuchiwać powietrze ustami do nosa poszkodowanego pamiętając przy tym, aby jego usta
były zamknięte. Później powinno się unieść głowę i otworzyć usta ratowanego, by
umożliwić mu wydech. Czynności te powtarza się, jak w przypadku metody usta-usta, co 5
sekund.
2.Krwotoki.
Krwawienie obfite: Krwawienie z drobniejszych skaleczeń zwykle ustaje samo w
krótkim czasie. W razie poważniejszego zranienia, krew może jednak wypływać tak
gwałtownie, że nie krzepnie przed wydostaniem się na zewnątrz. Głównym celem staje
się więc zmniejszenie upływu krwi, aby wspomóc jej krzepnięcie w ranie i zamknąć
uszkodzone naczynia krwionośne. Oto wskazówki jak tego dokonać:
- Połóż ofiarę i unieś zranioną część ciała,
- Usuń z rany wszystkie łatwo dostępne obce ciała,
- Uciśnij ranę kompresem, ściągając jej ewentualnie poszarpane krawędzie. Jeżeli w
ranie tkwią jeszcze ciała obce - staraj się ich nie uciskać,
- Utrzymuj ucisk rany. W tym celu owiń kompres bandażem lub pasami materiału,
- Jeśli kompres nasiąknie krwią, nie zdejmuj go lecz połóż następny i obandażuj go
mocno. Ogólna zasada, jaką należy się kierować podczas udzielania pierwszej pomocy w
przypadku krwotoku, to utrzymanie - w miarę możliwości - miejsca zranienia powyżej
poziomu serca. Nie można także próbować oczyścić poważną ranę wodą czy też
środkiem odkażającym.
Krwotok z nosa: Krwotoki z nosa są zjawiskiem spotykanym dość często i mogą
być spowodowane niewielkimi urazami nosa. W razie krwawienia powinno się usiąść i
pochylić głowę lekko do przodu, a następnie zacisnąć palcami obie dziurki i przez 10
min. oddychać przez usta. Później nie należy czyścić nosa przez kilka godzin bo
może to doprowadzić do oderwania się skrzepu. Pomoc medyczna jest potrzebna gdy krwotok
nie ustaje ponad 20 min. lub podejrzewa się złamanie nosa.
Skaleczenia i otarcia skóry: Krwotok z niewielkiego skaleczenia pomaga oczyścić
ranę i zwykle zanika sam w przeciągu kilku minut.
Przyciśnięcie na chwilę kompresu doprowadza do zatamowania krwawienia. Po jego ustaniu
powinno się oczyścić ranę czystą watą lub gazą, zaczynając od jej brzegów. Małe
otarcia i skaleczenia goją się najszybciej jeśli pozostaną otwarte. Najlepiej więc
ściągnąć ich brzegi paskami plastra chirurgicznego.
3. Naciągnięcia i zwichnięcia.
Ze
zwichnięciem stawu mamy do czynienia, kiedy zostaje on szarpnięty lub wykręcony poza
zakres jego ruchomości, np. w następstwie upadku. Na ten typ urazu narażone są
szczególnie stawy skokowe. Główne objawy to ból, obrzęk i zsinienie. Często zdarza
się, że utrudniają one odróżnienie drobnych urazów od poważnych. W przypadku
naciągnięć i zwichnięć należy:
- Możliwie jak najszybciej przyłożyć zimny kompres,
- Usztywnić staw lub kość, bandażując nie zbyt ciasno,
- Jeżeli urazu doznała jakaś część nogi, powinno się ją umieścić wyżej,
uniesioną i podpartą. Lekarza należy wezwać jeżeli staw boli także następnego dnia
po urazie.
4. Złamania kości lub zwichnięcia stawów.
Zasady ogólne przy udzielaniu pomocy:
- w przypadku krwawienia zastosować porady z punktu 2,
- nie należy próbować samodzielnie nastawiać kości,
- nie powinno się podawać niczego do picia lub do jedzenia - nastawienie kości może
wymagać znieczulenia ogólnego,
- trzeba zadbać, aby poszkodowany nie poruszał się,
- kiedy oczekiwanie na fachową pomoc okaże się długie, należy unieruchomić
kończynę w najbardziej komfortowym położeniu przy pomocy łupka lub bandaży.
Porady przy poszczególnych urazach:
Uraz
ramienia: zranione ramię należy łagodnie zgiąć i umieścić na chuście
zawiązanej na szyi. Jeżeli nie można zgiąć ręki, powinno się użyć bandaża do jej
unieruchomienia wzdłuż ciała.
Uraz
barku, łokcia lub obojczyka: w tym przypadku należy wesprzeć kontuzjowaną
kończynę na temblaku,.
Uraz
nogi: powinno się przywiązać kontuzjowaną nogę do zdrowej i, jeżeli to
możliwe, umieścić deskę pomiędzy nimi.
Uraz
kolana: trzeba unieruchomić staw w pozycji najbardziej wygodnej dla ratowanego.
Jeżeli noga jest zgięta, należy ją zabandażować w dokładnie takiej pozycji. Kiedy
nogi nie da się zgiąć, należy ją usztywnić od spodu deską lub podobnym przedmiotem,
umieszczając na nim coś miękkiego.
5. Pierwsza pomoc przy urazie oka:
Rozcięcie oka lub powieki: Należy przykryć oko czystym tamponem i lekko
umocować, obandażowując tak, aby przykryte było też zdrowe oko. Nie można jednak
zbytnio przyciskać.
Uderzenie w okolicę oka : Postępuje się podobnie jak w przypadku rozcięcia,
ale tampon musi być zimny.
Obce
ciało w oku: Nie należy próbować usuwać ciała obcego jeżeli:
- utkwiło ono w gałce ocznej,
- jest to skrawek metalu,
- cząstka znajduje się na tęczówce.
Inne ciała obce można łatwo usunąć w następujący sposób :
Cząstkę widoczną na białkówce lub pod dolną powieką usuwamy zwilżonym rogiem
chusteczki. Jeżeli niczego nie widać, naciągamy górną powiekę na dolną i chwilę
odczekujemy. Kiedy to nie pomaga, chwytamy za rzęsy, odciągamy górną
powiekę i nawijamy ją na zapałkę lub wykałaczkę i usuwamy ciało obce. Należy
pamiętać, że pierwszą pomoc w przypadku urazów oka należy udzielać bardzo szybko, a
w przypadku jakiegokolwiek zagrożenia - niezwłocznie zgłosić się do lekarza
6. Omdlenia.
Człowiek, któremu robi się słabo lub taki, który zemdlał, powinien zostać ułożony
poziomo z nogami nieco wyżej od głowy. Gdy jest to niemożliwe, należy posadzić go z
głębokim skłonem w przód, tak aby głowa znalazła się między kolanami. Powinno się
rozluźnić krępującą odzież, zapewnić dopływ dużej ilości powietrza i osłonić
przed promieniami słonecznymi. Uczucie słabnięcia lub utrata świadomości mogą być
następstwem zbyt niskiego poziomu cukru we krwi w wyniku niejedzenia. Trzeba więc - po
odzyskaniu świadomości przez ratowanego - podać mu coś słodkiego do picia i
lekkostrawną przekąskę. Nigdy natomiast nie należy próbować pojenia osoby
nieprzytomnej.
7. Atak astmy.
Poważny atak astmy, w którym chory walczy o oddech i/lub blednie i poci się, jest
niebezpieczny i wymaga hospitalizacji. Większość astmatyków ma już leki i odpowiedni
inhalator, który należy bezzwłocznie zastosować. Astmatykowi należy pomóc przyjąć
najwygodniejszą dlań pozycję (pozycja siedząca, przodem do oparcia krzesła). Trzeba
zapewnić dopływ świeżego powietrza. Osoba niosąca pomoc choremu powinna zachować
spokój, gdyż strach u osoby ratowanej może wywołać pogorszenie objawów choroby.
Przygotowała:
Dagna Wrażeń - SP158 w Krakowie
Zobacz linki:
http://www.dzieci.org.pl/pap/rozmaitosci/20010114184024.html
|