| |
29 czerwca 2001
Rocznica śmierci Ignacego Jana Paderewskiego
29 czerwca 1941 roku zmarł w Nowym Jorku Ignacy Jan Paderewski - wybitny polski pianista, kompozytor i mąż stanu. Rok 2001 jest z tej okazji obchodzony w Polsce i na świecie jako Rok Ignacego Jana Paderewskiego.
Paderewski urodził się 6 listopada 1860 roku w Kuryłówce w zaborze rosyjskim. Od najmłodszych lat wykazywał zamiłowanie do muzyki. W 1872 roku jako dwunastolatek rozpoczął studia w Konserwatorium Warszawskim. Po jego ukończeniu zdecydował się na dalsze studia muzyczne w Berlinie.
Swój kunszt pianistyczny doskonalił w Wiedniu, m.in. pod okiem słynnego profesora Teodora Leszetyckiego. W tym czasie również komponował. Napisał m.in.: miniatury fortepianowe, Sonatę na skrzypce i fortepian a-moll (1880) oraz Fantazję polską na fortepian i orkiestrę op. 19 (1883).
W 1887 roku dał koncert na cele dobroczynne, który stał się początkiem jego wielkiej kariery pianistycznej. U jego boku wystąpiła wówczas słynna włoska śpiewaczka Paulina Lucca. W 1888 roku odniósł kolejne sukcesy w Paryżu i Londynie. Sale koncertowe Europy stanęły przed nim otworem.
Pierwsze amerykańskie tournee Paderewskiego odbyło się w 1891 roku i przyniosło mu wielki sukces. Paderewski występował odtąd w prawie wszystkich krajach Europy i obu Ameryk, a także w Afryce (1912) i Australii (1904).
Nadal zajmował się kompozycją. Napisał m.in.: Koncert a-moll na fortepian i orkiestrę op. 17 (1888), operę "Manru" (1900), Sonatę fortepianową es-moll op. 21 (1903) i Symfonię h-moll "Polonię" (1907). Ta ostatnia kompozycja powstała jako "hołd patriotyczny dla ojczyzny" - w związku ze wspomnieniami powstania styczniowego z 1963 roku. Ukończenie Symfonii i pierwsze jej wykonania - w latach 1909-1910 - zbiegły się z 500-leciem Bitwy pod Grunwaldem i odsłonięciem w Krakowie pomnika króla Władysława Jagiełły ufundowanego przez Paderewskiego.
Paderewski porzucił działalność kompozytorską około roku 1910. Był wówczas u szczytu kariery pianistycznej.
W 1913 roku osiedlił się w Ameryce. Podczas I wojny światowej rozpoczął działalność polityczną. Wkrótce po wybuchu wojny założył wraz z Henrykiem Sienkiewiczem w Vevey w Szwajcarii Komitet Pomocy Polskim Ofiarom Wojny. Był także m.in. członkiem Polskiego Komitetu Narodowego w Paryżu i jego reprezentantem w Stanach Zjednoczonych.
Dzięki osobistemu zaangażowaniu Paderewskiego prezydent USA Woodrow Wilson umieścił sprawę polską w trzynastym punkcie swego orędzia, dotyczącego pokoju po zakończeniu I wojny światowej. Paderewski namawiał prezydenta USA i zachodnich dyplomatów do przyjęcia deklaracji państw uznającej utworzenie zjednoczonej i niepodległej Polski za jeden z warunków sprawiedliwego i trwałego pokoju w Europie.
1 stycznia 1919 roku Paderewski przyjechał do Warszawy. Dwa tygodnie później Józef Piłsudski mianował go premierem pierwszego rządu polskiego. Paderewski objął również stanowisko ministra spraw zagranicznych. W tym samym roku Paderewski podpisał ze strony Polski traktat pokojowy w Wersalu. W latach 1920-21 był przedstawicielem Polski w Lidze Narodów.
Po wybuchu drugiej wojny światowej, mimo gnębiących go dolegliwości i podeszłego wieku, Paderewski zgodził się objąć przewodnictwo utworzonej w grudniu w 1939 roku emigracyjnej Rady Narodowej. W 1940 roku zdecydował się wyjechać do Stanów Zjednoczonych. Tam apelował o pomoc dla Polski.
Paderewski zmarł 29 czerwca 1941 roku. Po śmierci został odznaczony krzyżem Virtuti Militari.
[PAP}
PAP-Copyright
|
| |
Autorzy serwisu nie ponoszą odpowiedzialności za działalność wymienionych fundacji, stowarzyszeń i organizacji, oraz
treść ogłoszeń i apeli zamieszczonych przez osoby trzecie. Serwis jest niezależny, a informacje publikowane są
bezpłatnie i za zgodą ich autorów.
Wszelkie prawa zastrzeżone -
prawo
(c) 1998-2000 Bożena i Wojciech Nowakowscy
|
|
|
|
