Autor Wątek: Mutyzm- Przydatne artykuły, ulotki, wskazówki, itp  (Przeczytany 40743 razy)

0 Użytkowników i 1 Gość przegląda ten wątek.

terka

  • Aktywny
  • ***
  • Wiadomości: 193
Mutyzm- Przydatne artykuły, ulotki, wskazówki, itp
« dnia: Lipiec 09, 2007, 14:03:31 »
Otwieram wątek, w którym będziemy umieszczać artykuły i inne materiały, które mogą pomóc w zrozumieniu problemu i postępowaniu z dzieckiem.
Mozna poczytać, wydrukować, zanieść do szkoły lub pokazać rodzinie.

Poniżej ulotka przeznaczona dla nauczycieli małych dzieci, które mają rozpocząć naukę w szkole lub zerówce. Tłumaczony materiał pochodzi z zasobów brytyjskiej organizacji Selective Mutism Information and Research Association (SMIRA). Wszystkie materiały w tym wątku bedące własnością SMIRA są publikowane tutaj za zgodą tej organizacji. Jeżeli ktoś chciałby zapoznac się z tekstem oryginalnym proszę o podanie adresu e-mail na moj komunikator.

Maggie Johnson, autorka tekstu, jest specjalista od terapii mowy, która pracuje z dziecmi od 20 lat. Jest wspołautorką podręcznika Selective Mutism Resource Manual.


Jak pomóc dzieciom "odnaleźć ich głos" gdy zaczynają chodzić do szkoły.

Specjaliści zauważają zwiekszajacą się liczbę dzieci, które mówią wesoło i głośno z rodziną, ale bardzo mało w szkole.

Dlaczego tak się dzieje?
Małe dzieci, które idą do szkoły, mogą nie być gotowe na oddzielenie od rodziny (w sensie ufności i pewności siebie). Jednocześnie od pracowników szkoły wymaga się, aby pomogli dzieciom osiągnąć cel, jakim jest nawiązywanie relacji z innymi dziećmi i komunikacja. Niektóre dzieci są szczególnie wrażliwe na zmiany i okazują swój niepokój w momencie, gdy oczekuje się od nich mówienia. Krótko mówiąc, każdy w tej sytuacji jest pod lekką presją i bez uświadomienia sobie tego powodujemy, że dzieciom jest jeszcze trudniej mówić. To może poważnie oddziaływać na ich zdolność do nawiązywania przyjaźni i poradzenia sobie w szkole i może prowadzić do całkowitego unikania mówienia, jeśli pozostawimy dziecko bez pomocy "aby z tego wyrosło".

Możemy zatrzymać ten proces teraz!
Poprzez mniejsze oczekiwania a wiekszą pomoc pozwalamy dzieciom budować pewność siebie małymi krokami.

-Rodzice mogą zmniejszyć lęk separacyjny, jeśli dziecko będzie mogło zabrać ze sobą do szkoły ulubioną maskotkę. Należy rozważyć też krótszy okres rozłąki poprzez wcześniejsze przyjście rodziców i dołączenie ich do ostatniej części zajęć klasowych. Powitaj rodziców jako wolontariuszy do pomcy w klasie.
-Unikanie strachu przed swoją kolejką w grach toczących się w kółko poprzez pytanie "kto by chciał teraz coś powiedziec" zamiast czekania aż każde dziecko coś powie.
-dzieci nie mówią spontanicznie, pomoż im w braniu udziału w aktywnościach poprzez inne działania niż mówienie. Mogą trzymać jakieś przedmioty, rozdawać pomoce, pokazywać coś co przyniosły z domu.
-Zwiększać ilość zajęć gdzie dzieci mówią lub śpiewają wspólnie
-Sprawdzanie obecności -pozwól dzieciom wybrać pomiędzy odpowiadaniem a podnoszeniem ręki, lub wymyśl inny niewerbalny sposób (grę), aby zachęcić do interakcji
-Jeśli w szkole są posiłki - pozwól dzieciom wskazywać co chcą na obiad, jeśli to dla nich łatwiejsze niż mówienie
-Zadbaj o grupę dzieci, które przyjmą dane dziecko do zabawy podczas czasu na zabawy
-Uśmiechaj się życzliwie i zwracaj większą uwagę gdy dziecko próbuje czegoś nowego. Staraj się raczej pomagać dziecku i zrobić coś z nim wspólnie niż wyręczać go.
-Rób życzliwe i przyjacielskie komentarze w miejsce zadawania pytań.
-Wyznacz kogoś z pesonelu pomocniczego do dyskretnej opieki, włącz i zachęcaj ciche dzieci, ktore łatwo mogą pozostać niezauważone i poczuć się samotne, niechciane lub zaniepokojone.
-Pamiętaj, że ciche dzieci są zwykle zbyt wystraszone aby mowić, jednak ich pewność siebie może wzrosnąć, gdy mówienie nie jest wymagane. Upewnij je, że akceptujesz, że dziecko teraz nie mówi, jest przecież dużo czasu.

"Speaking out - schools version"
Infant Schools/Maggie Johnson May 2004





terka

  • Aktywny
  • ***
  • Wiadomości: 193
Mutyzm- Przydatne artykuły, ulotki, wskazówki, itp
« Odpowiedź #1 dnia: Lipiec 11, 2007, 09:04:08 »
Następny materiał od SMIRA



Dla dzieci z mutyzmem selektywnym potrzeba kontaktów społecznych czy komunikowania się jest powiązana z poważnym lękiem, co łączy się z nieprzyjemnymi uczuciami, takimi jak dyskomfort, strach, mdłości, w przypadku konieczności komunikacji z osobami spoza najbliższej rodziny. Dzieci unikają tych nieprzyjemnych odczuć poprzez pozostawanie w milczeniu.

Celem jest przyczynianie się do uzyskania mowy poprzez:
-Unikanie nacisku na mówienie
-Zapewnianie sukcesu poprzez każde małe osiągnięcie uzyskane w wyniku zaangażowania i podjęcia ryzyka
-Eliminacja  napięcia mięśniowego i postawy unikania poprzez relaksację, zabawę, luz.

Czynniki powodujące utrzymywanie się braku mówienia/ przedłużającego się braku poprawy:
W domu:
-Niskie oczekiwania lub mała potrzeba mówienia
-Rodzic zawsze przejmuje inicjatywę, żeby zaoszczędzić dziecku zakłopotania/lęku/rozczarowania
-Naciski na dziecko by mówiło w niekomfortowych dla niego sytuacjach
-Milczenie przyjęte jako wzorzec reagowania  na obcych lub wzorzec manifestowania złości
-Ograniczone życie towarzyskie, społeczne
-Wyraźne ostrzeżenia przed mówieniem do obcych i podejmowaniem ryzyka
-Zachowania/niepokój, które pozostały bez reakcji
-Zbytnie pobłażanie powoduje, że dziecko nie widzi, że zmiany są możliwe/pożądane
-Miłosc/przytulanie okazywane bardziej za wycofanie się z czegos niż branie udzialu
-Mutyzm powoduje u członków rodziny bardzo duży niepokój, który jest przekazywany dziecku
   
W szkole:
-Milczenie jest akceptowane warunkowo czyli tylko po tym jak dziecko było przymuszone do mówienia
-Nagrody na wyrost, czyli za to co dziecko mogłoby zrobić a nie za to co zrobiło
-Dziecko czuje ciężar oczekiwania na jego mówienie, np. "jesteś gotów do rozmowy ze mną dzisiaj?" "nie pomogę ci jeśli mi nie powiesz"
-Zachowania/niepokoj które pozostaly bez reakcji
-Zawsze duża ilość osob słuchających
-Naciski/nawoływania/żądania do mówienia wyrażane przez rówieśników
-Brak kontaktów społecznych/uczucie wyobcowania
-Utrata zaufania (np. nauczyciel puścił wideo/nagranie bez pozwolenia dziecka)
-Niejasne komunikaty/oczekiwania
-Brak potrzeb zmiany

Ogólne czynniki wpływające na poziom niepokoju
-Wymagany poziom głosu
-Patrzenie na dziecko/oczekiwanie na kontakt wzrokowy
-Ilość/familiarność słuchaczy
-Możliwość bycia podsłuchiwanym przez innych (miejsce/hałas w tle)
-Językowa złożoność/długość zdania
-Ryzyko popełnienia błędu/gafy
-Oczekiwanie na odpowiedź (presja czasu)
-Konieczność nawiązania rozmowy/kontaktu (werbalnie/niewerbalnie)
-Wiedza słuchacza o mutyzmie/prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji na mówienie (dzieci boją się zacząć mówić ponieważ obawiają się reakcji otoczenia)
-Obawa przed konsekwencjami

"Maintaining factors"
Maggie Johnson Jan 2007





terka

  • Aktywny
  • ***
  • Wiadomości: 193
Mutyzm- Przydatne artykuły, ulotki, wskazówki, itp
« Odpowiedź #2 dnia: Lipiec 11, 2007, 09:15:30 »
Poniższy artykuł został napisany przez rodziców aby zwiększyć świadomość otoczenia o zaburzeniu ich córki.

Czym jest mutyzm selektywny.

Jesli ktoś używa aparatu słuchowego, wiesz że ma problem ze słuchem. Jeśli ktoś inny używa wózka inwalidzkiego, wiesz że ma problem z poruszaniem się. Osoba, która się jąka, może mieć problem z wypowiedzeniem tego co naprawdę chce powiedzieć.
Mutyzm selektywny również jest pewnym rodzajem zaburzenia, ale takim, które jest bardzo trudne do zrozumienia przez innych.

Wielu z nas może powiedzieć, że jest coś, co go przeraża lub powoduje, że czuje się bardzo nieswojo. Nie zawsze lubimy przyznawać się do tego, może inni wyśmialiby nas, lub powiedzieliby, że jesteśmy niemądrzy, ale dla nas ten strach jest naprawdę bardzo realny.
Wielu ludzi boi się pająków, wysokości, latania, zamkniętych przestrzeni, wody, psów, nawet kotów. Ludzie ci za wszelką cenę starają się unikać sytuacji, w których musieliby stanąć twarzą w twarz z czymś, co ich przeraża. Taki strach nazywamy fobią.

Spróbuj wyobrazić sobie siebie w jakiejś sytuacji, która cię przeraża. Co się dzieje? Twoje serce bije szybciej, może oblewasz się potem, brakuje ci tchu, czujesz się źle, może się rumienisz, może twoje usta, ręce lub nogi zaczynają drżec? To twój mózg otrzymał sygnał o potencjalnym niebezpieczeństwie i zaczął uruchamiać mechnizmy obronne organizmu.

Mutyzm selektywny jest też rodzajem fobii. Dziecko umie mówić normalnie i chce mówić, ale często nie jest w stanie. Dziecko zachowuje się zupełnie normalnie kiedy czuje się bezpiecznie i spokojnie. Na przykład w swoim rodzinnym domu dziecko jest gadatliwe, głośne, zabawne a nawet despotyczne.
W większości innych miejsc, włączając szkołę, dziecko odczuwa realny strach, czuje się tak jakby ciągle było "na świeczniku"Odczucie strachu pogłębia świadomość, że mówienie będzie oczekiwane i pożądane. W takiej sytuacji dziecko nie może wykrztusić słowa lub może tylko szeptać. Może to wyglądać jak niesmiałość, ale jest to zupełnie coś innego a dziecko z mutyzmem niekoniecznie jest nieśmiałe. Ludzie cierpiący w dzieciństwie na mutyzm, którzy mogą opisać swoje uczucia w tym czasie, mówią że ich gardło było jak ściśnięte lub sparaliżowane.  

Nie jest więc zaskakujące, że cierpiący próbuje bronić się przed takim nieprzyjemnym uczuciem. Dziecko próbuje komunikować się w inny sposób, przez np. wskazywanie ręką lub kręcenie głową. Jest wrażliwe na to jak inni je oceniają i bardzo łatwo je zranić. Dziecko obawia się bycia innym, boi się wykpienia, krytyki, odrzucenia i wielu innych rzeczy ale nie chce żeby ktokolwiek wiedział o jego strachu.

W rezultacie dziecko zaczyna unikać zajęć, w których tak naprawdę chciałoby uczestniczyć. Dziecko wie, że mówienie prowadzi do akceptacji, tworzenia przyjaźni, ale mówienie, a w szczególności inicjowanie rozmowy, jest niewiarygodnie trudne dla niego. Dziecko unika mówienia poprzez unikanie ludzi i izolowanie się od nich. To oznacza, że dziecko nie nabywa umiejętności społecznych. Staje się samotne nawet jeśli nie jest samotnikiem. Dziecko może chronić się poprzez udawanie, a nawet uwierzenie, że tak naprawdę nie jest to dla niego ważne.

Fakty:
-mutyzm występuje znacznie częściej u dziewczynek
-nie ustalono jednej konkretnej przyczyny mutyzmu, jakkolwiek czynniki emocjonalne, psychiczne i społeczne mogą mieć wpływ na jego rozwój

Dziecko z mutyzmem selektywnym prawdopodobnie:
-ma trudność ze spojrzeniem na ciebie gdy jest zdenerwowane. Może odwracać głowę lub sprawiać wrażenie, że cię ignoruje. Możesz myśleć wtedy, że jest niegrzeczne, ale ono nie jest, ono tylko nie wie jak odpowiedzieć.
-nie uśmiecha się lub ma "kamienną twarz".W szkole natężenie lęku jest największe, dlatego dziecko może nie byc w stanie uśmiechać się, śmiać się ani wyrażać prawdziwych uczuć.
-sztywnieje i staje się niezdarne gdy jest zdenerwowne lub gdy myśli, że jest obserwowane.
-nie może powiedzieć tak, nie, dzień dobry, dziękuję.Chociaż jest to niegrzeczne, nie jest zamierzone.
-jest powolne w udzieleniu odpowiedzi, w jakikolwiek sposób.
-denerwuje się bardziej niż inni.
-jest bardzo wrażliwe na hałas, dotyk, tłum.
-jest inteligentne, spostrzegawcze i dociekliwe.
-jest bardzo wrazliwe na myśli i uczucia innych
-ma trudność z wyrażaniem własnych uczuć
-ma dobrą zdolność koncentracji


SMIRA - SELECTIVE MUTISM INORMATION AND RESEARCH ASSOCIATION Wielka Brytania
References:
Robert Goodman & Stephen Scott.  Child Psychiatry, Blackwell Science 1997.
Maggie Johnson & Alison Wintgens (2001) Speechmark Publishing Ltd. Telford Road, Bicester Oxon. OX26 4LQ.

J.Teece/AS/SMIRA/2003





terka

  • Aktywny
  • ***
  • Wiadomości: 193
Mutyzm- Przydatne artykuły, ulotki, wskazówki, itp
« Odpowiedź #3 dnia: Lipiec 11, 2007, 12:52:43 »
Ulotka informacyjna dla rodziców i nauczycieli.
SMIRA- oragnizacja charytatywna
Zrzeszenie na rzecz informacji i badań nad mutyzmem selektywnym, Wielka Brytania.

Czym jest mutyzm selektywny?

Mutyzm selektywny to schorzenie wieku dziecięcego polegające na tym, że w pewnych sytuacjach dziecko nie podejmuje komunikacji werbalnej. Schorzenie pojawia się we wczesnym dzieciństwie i ma zazwyczaj charakter przejściowy. Może wystąpić na przykłąd na początku szkoły podstawowej, lub gdy dziecko jest poddane hospitalizacji.  W rzadkich przypadkach schorzenie to może trwać poprzez cały okres szkoły.
Dzieci z mutyzmem komunikują się normalnie z rówiesnikami i rodzicami, a odmawiają komunikacji z nauczycielami. W bardziej złożonych przypadkach dzieci nie rozmawiają z rówieśnikami, chociaż porozumiewają się z nimi z pomocą znaków niewerbalnych.
Spotykane są również inne przypadki mutyzmu, kiedy dzieci nie rozmawiają z wybranymi członkami rodziny.
Dzieci te nie mają zwykle innych problemów i robią normalne postępy w szkole,  chociaż niekiedy mają trudności w nauce i opanowaniu umiejętności językowych.
Mutyzm selektywny to zjawisko dość rzadkie i istnieją przypadki, kiedy występujące schorzenie nie zwraca niczyjej uwagi, ponieważ dziecko nie sprawia kłopotów w szkole. Dla rodziców mutyzm może być poważnym problemem, ponieważ mogą się czuć winni za powstanie schorzenia u dziecka.

Jakie są przyczyny mutyzmu selektywnego?

Dotychczas nie udało się zidentyfikować jednego czynnika, który prowadzi do powstania mutyzmu, ale czynniki emocjonalne, psychologiczne i społeczne wpływaja na rozwój syndromu. Do niedawna przypuszczano, że dzieci z mutyzmem miały tendencję do manipulacji lub łatwo popadały w złość. Najnowsze badania wykazały jednak, że schorzenie ma związek z pojawieniem się uczucia lęku przed kontaktami interpersonalnymi. Obawy te mogą prowadzić do innych zachowań, na przykład unikania kontaktu wzrokowego, ograniczania mimiki, obawy przed kontaktem fizycznym, nerwowych odruchów, zamykania się w sobie. W niektórych sytuacjach zachowania te występują łącznie z odmową komunikacji werbalnej.

Czy dziecku z mutyzmem selektywnym można pomóc?

Tak, ale niezbędna jest wczesna diagnoza, która umożliwi przemyślaną interwencję terapeutyczną. Inaczej schorzenie może stać się przewlekłe i trudne do leczenia. Jeśli dziecko nie mówi po kilku tygodniach po rozpoczęciu szkoły, należy koniecznie zwrócić się do psychologa lub logoterapeuty.

Jak specjaliści mogą pomóc rodzicom?

Rodzice mogą być bardzo zestresowani i będą potrzebować kontaktu z kimś kto ich wysłucha i okaże współczucie i zainteresowanie.
Specjalista powinien przedyskutować sytuację dziecka z rodzicami i opracować zasady współpracy pomiędzy rodzicami i szkołą.
Rodzice powinni łagodnie zachęcać dziecko do kontaktów i rozmów z rówieśnikami w szkole i w sytuacjach pozaszkolnych.  Odmowa mówienia nie powinna być karana, ponieważ kara doprowadzi do dalszej odmowy. Pozytywne zachowania takie jak podejmowanie kontaktów, śpiew, gry słowne, należy nagradzać.

Jak szkoła może pomóc rodzicom?

Większość nauczycieli nigdy nie miało kontaktu z przypadkami mutyzmu. Pierwszy przypadek może więc być trudnym doświadczeniem powodującym frustrację i niepokój.  Zrozumienie istoty schorzenia będzie więc w takich przypadkach niezbędne. Szkoła powinna mieć kontakt ze specjalistami gotowymi do udzielenia szczegółowej informacji.

W jaki sposób rodzice mogą pomóc swoim dzieciom?

W pierwszym rzędzie ważne są tolerancja i zrozumienie. Należy też uzbroić się w cierpliwość i nastawić na działania długofalowe. Nie należy dziecka nazywać niemową w obecności osób trzecich lub karać za odmowę mówienia. Kara przyniesie bowiem skutek przeciwny. Zachęta do komunikacji werbalnej i niewerbalnej jest dużo bardziej skuteczna.
Żeby zachęcić dziecko do kontaktów należy podejmować próby rozmowy w domu z rówieśnikami na tematy osobiste i o życiu codziennym w szkole. Nie zapomnijmy też o poczuciu humoru, bo śmiech może przekonać dziecko, że mówienie nie jest czymś czego należy się bać.
Rozmowę i czytanie na głos można nagrać na taśmę magnetofonową i odtworzyć w szkole (za zgodą dziecka), żeby dziecko przyzwyczaiło się do słuchania własnego głosu.
W rodzinie wielodzietnej dzieci z mutyzmem powinny być traktowane na równi z rodzeństwem. Należy też zachęcać je do komunikacji niewerbalnej. Rodzice i starsze rodzeństwo powinni powstrzymać się od mówienia w imieniu dziecka.
Jeśli dziecko nie rozmawia z rodzeństwem, rodzice powinni wytłumaczyć ten stan, żeby nie potęgować konfliktów i zachęcić całą rodzinę do wspólnego wysiłku. Wskazana jest również rozmowa wyjaśniająca z dalszą rodziną.
Niektóre dzieci darzą uczuciem zwierzęta domowe. Jest to doskonała okazja do inicjacji rozmowy.
Zabawa w teatr, z lalkami lub przebieranka dadzą możliwość odgrywania ról.
Takie zabawy jak naśladowanie dźwięków, dmuchanie baniek mydlanych, gwizdanie, zgrzytanie zębami, klikanie językiem czy dmuchanie przez słomkę rozbudzi dziecko emocjonalnie.
Jeżeli urządzasz przyjęcie urodzinowe, nie zapraszaj zbyt wielu rówieśników dziecka. Obecność zbyt wielu osób może onieśmielić dziecko.
Zachęcaj dziecko do zajęć pozalekcyjnych, nawet jeśli nie chce mówić w czasie zajęć. Liczy się tu kontakt z rówieśnikami.
Wizyta nauczyciela w domu dziecka może być pomocna w usuwaniu wzajemnej nieśmiałości.
Jeśli dziecko rozmawia z rodzicami w szkole, należy podjąć Person or Situation Fading (redukcję Osobową lub Sytuacyjną) we współpracy ze szkołą. Polega to na stopniowym przedłużaniu rozmó w różńych sytuacjach, aż dziecko nabierze pewności siebie.

Jak specjaliści mogą pomóc dzieciom?

Każdy pedagog pracujący z dziećmi wykazującymi mutyzm selektywny ma ważną rolę do odegrania w procesie pomocy zarówno dzieciom jak i ich rodzicom.
Uznanie faktu, że lęk jest przyczyną mutyzmu powinno pomóc dorosłym w przełamaniu frustracji wynikającej z kontaktu z dziećmi, które odmawiają rozmowy.
W żadnym razie nie należy wywierać na dziecko nacisku, a zachęta do kontaktu z rówieśnikami powinna być mocno podkreślana.
Należy stworzyc atmosferę, w której dziecko poczuje się w pełni akceptowane, nawet jeśli nie podejmie komunikacji werbalnej.
Należy faworyzować wszelkie formy komunikacji pozawerbalnej, ponieważ ponmoże to dziecku nawiązać kontakty interpersonalne, które są niezbędne w procesie terapii.
Dostęp do nagrań video lub fonograficznych dotyczących komunikacji dzieci w rodzinie pomoże terapeucie w przygotowaniu diagnozy.
Każdy postęp powinien być nagradzany, co pomoże dziecku w budowaniu pewności siebie.
Należy zachęcić rówieśników do emocjonalnego wsparcia dziecka i przeciwdziałać zachowaniom tyranizującym czy prześmiewczym.

Pomocne działania.

Jeśli dziecko nie reaguje na wyczytanie nazwiska, pozwól żeby zaznaczyło swoją obecność w inny sposób, przez podniesienie ręki, uśmiech, skinienie głowy.
Zachęcaj dziecko do samoekspresji poprzez działalność artystyczną i angażującą wyobraźnię.
Posadź dziecko w pierwszym rzędzie, kiedy opowiadasz grupie jakąś historię.
Kiedy prowadzisz dyskusję, daj dziecku czas do namysłu i wypowiedzenia opinii, ale bez wyczekiwania na odpowiedź.
Jeśli dziecko nie ma kontaktu z rówieśnikami, zachęć je do kontaktu z innymi cichymi (spokojnymi) dziećmi. Organizuj zabawy w parach i małych grupach (piłka, rymowanki, gimnastyka).
Zachęć do zabaw wymagających manipulacji oddechem (zdmuchiwanie płomienia świecy, mydlane bańki, itp.)
Naśladuj efekty dźwiękowe przy zabawie.
Zainicjuj zabawę w teatr lalkowy lub grę w maskach.
Zorganizuj grę na instrumentach, komunikację dźwiękową pomiędzy instrumentami, zabawę w orkiestrę z dyrygentem.
Zorganizuj głośne zabawy werbalno-ruchowe, np. stary niedźwiedź mocno śpi.
Zwracaj uwagę na rozwój zmysłów, żeby rozbudzić w dziecku samoświadomość.
Zachęcaj do zabaw wymagających mówienia szeptem, np. w głuchy telefon.
Nagrywaj głos dziecka na taśmie lub zachęć do rozmów przez telefon.
Zachęc dziecko do czytania w domu na głos i nagrywania tego na taśmie magnetofonowej.
Odwiedź dziecko w domu i przynieś mu ciekawą książkę lub zabawkę.
Zachęć rodziców do regularnej pracy z dzieckiem w godzinach szkolnych na terenie szkoły.
Ostatnie trzy zalecenia nazywa się metodą Person or Situation Fading (Redukcja Osobowa lub Sytuacyjna).  Polega ona na pracy w obecności osoby, z którą dziecko rozmawia i stopniowym wprowadzaniu osób trzecich. Dziecko jest nagradzane za kontakt z nowymi osobami, lub prawidłowe zachowanie w nowych sytuacjach.  
W miarę usamodzielniania się dziecka, obecność osoby lub sytuacji dającej początkowe poczucie bezpieczeństwa może być zredukowane.
Zwróć uwagę na to, że adaptacja dziecka do nowej sytuacji wymaga czasu. Jeśli po upływie 6 miesięcy dziecko nadal nie mówi należy ponownie ropatrzeć sytuację.

Czy mutyzm selektywny może mieć związek z innymi schorzeniami?

Mutyzm może być symptomem innych problemów pedagogicznych lub rozwojowych, należy więc dołożyć wszelkich starań, żeby zgromadzić jak najpełniejsze informacje o zachowaniu dziecka, szczególnie w sytuacjach gdzie dziecko przejawia aktywność werbalną.
Dzieci, których język kraju, w którym mieszkają nie jest ich językiem ojczystym, mogą mieć przejściowy okres, kiedy odmawiają kontaktu werbalnego w nowym języku. Jest to naturalne zjawisko, które występuje w okresie nauki języka obcego, a nie przejaw mutyzmu. Nie znaczy to, że u dzieci dwujęzycznych mutyzm nie występuje.


www. charitydirectory.co.uk/smira/index.html

terka

  • Aktywny
  • ***
  • Wiadomości: 193
Mutyzm- Przydatne artykuły, ulotki, wskazówki, itp
« Odpowiedź #4 dnia: Lipiec 11, 2007, 14:02:16 »
To juz jest w innym wątku, ale kopiuję link tutaj, żeby potrzebne artykuły można było znaleźć w jednym miejscu.

MARKU POWIEDZ - moje doświadczenia z pracy z dzieckiem z mutyzmem wybiorczym na etapie nauczania zintegrowanego

mariolania

  • Nowicjusz
  • *
  • Wiadomości: 1
Mutyzm- Przydatne artykuły, ulotki, wskazówki, itp
« Odpowiedź #5 dnia: Lipiec 18, 2007, 21:23:15 »
Witam! Mam na imię Mariola,mieszkam w Stargardzie Szczecińskim i podobnie jak Wy mam 6 letnią córkę z mutyzmem . Jak dotąd nie stosujemy żadnej terapii gdyż ciągle trafiamy na nieodpowiednich psychologów którzy karzą nam czekać ,tylko cały czas zastanawiam się na co. Może ktoś z Was zna kompetentnych specjalistów ze Szczecina lub okolic.Będę bardzo wdzięczna za jakiekolwiek informacje. pozdrawiam  Mariola!!!!!!!!

terka

  • Aktywny
  • ***
  • Wiadomości: 193
Mutyzm- Przydatne artykuły, ulotki, wskazówki, itp
« Odpowiedź #6 dnia: Lipiec 19, 2007, 08:05:57 »
Mariola, witaj na forum.
Jest srodek wakacji i malo mam tu teraz zaglada wiec pewnie poczekasz chwile na odpowiedz.
Tymczasem poczytaj dostępne wątki i może podziel się z nami swoimi doświadczeniami. Proszę tylko abyś dopisywała się do wątków tematycznie lub zakładała nowe.
Serdecznie pozdrawiam

terka

  • Aktywny
  • ***
  • Wiadomości: 193
Mutyzm- Przydatne artykuły, ulotki, wskazówki, itp
« Odpowiedź #7 dnia: Sierpień 09, 2007, 13:03:57 »
Poniższy tekst dotyczy sytuacji, kiedy dziecko nawiązuje już kontakt werbalny z nauczycielem.

Sposoby ułatwienia komunikacji z uczniem z mutyzmem selektywnym

Poniższe sytuacje mogą spowodować całkowitą blokadę komunikacji z uczniem. Zasugerowano sposoby jak poradzić sobie z podobnymi sytuacjami, ale najlepszą rzeczą jest unikanie takich sytuacji.


1.   Dla ucznia jest rzeczą ekstremalnie trudną poprawienie Twojego błędu lub przyjętego przez Ciebie złego założenia
   Przykład: O której masz kółko matematyczne w piątek?
   (podczas gdy faktycznie kółko odbywa się w czwartek)
Dlaczego wybrałas takie zadanie?
(podczas gdy to ktos inny wybrał zadanie dla niej)      

Spróbuj
(i)   Unikaj przyjmowania jakichkolwiek założeń, jeśli nie jesteś pewien faktów. Sprawdzaj fakty z uczniem.

(ii)   Jeśli uczeń zablokuje się, zapytaj "Czy moje pytanie ma sens? Czy może popełniłem jakiś błąd?"
   
(iii)   Stosuj raczej pytania wymagające odpowiedzi tak/nie zamiast pozostawiać ucznia w kłopotliwej ciszy, np. Czy kółko matematyczne jest w piątek? Czy wybrałaś to zadanie sama?


2.   Jeśli bez uprzedzenia zadajesz bezpośrednie pytanie, oczekując natychmiastowej odpowiedzi w obecności innych słuchaczy, uczeń najczęściej blokuje się.

Spróbuj

(i)   Uprzedź ucznia, że za chwilę będziesz go prosił o wyrażenie swojego zdania/odpowiedź, będzie miał szansę przygotować się.
   
(ii)   Jeśli uczeń nie jest w stanie odpowiedzieć, szybko skieruj pytanie do kogoś innego mówiąc "pomyśl, wrócimy do tego", lub poproś żeby zanotował, jeśli przyjdzie mu coś do głowy. Poczucie, że inni ludzie obserwują i czekają na odpowiedź tylko pogarsza sytuację.
 
3.   Jeśli zadajesz pytanie na które nie można dać jednoznacznie poprawnej odpowiedzi, dla ucznia może być bardzo trudne udzielenie odpwiedzi pośredniej.  

Przykład : Czy to był dobry pomysł, żeby wybrać ten sposób? (Ani TAK ani NIE nie jest odpowiedzią "poprawną")

Spróbuj

(i)   Zaproponuj akceptowalne opcje "Czy to był dobry pomysł, niezbyt dobry czy coś pomiędzy?"


4.   Pytania otwarte są często bardzo trudne, czasami dlatego, że trzeba powiedzieć bardzo dużo, żeby udzielić odpowiedzi, a to jest zniechęcające i dodatkowo onieśmielające.

Przykład:  "Co myślisz o tym jak ci poszło?"


Spróbuj

(i)   Zadaj pytanie w bardziej specyficzny sposób "Czy Twoje plany udały się dobrze?  -Czy były może jakieś ułatwienia? -Czy były jakieś przeszkody?"
   
(ii)   Jeśli uczeń zablokował się zaoferuj akceptowalne opcje "Ogólnie rzecz biorąc czy podobało Ci się (lub nie podobało), czy może nie jesteś pewien?"


5.   Dla wielu uczniów poproszenie o pomoc jest bardzo trudne. Czasami jedynym sposobem zwrócenia uwagi na to, ze potrzebują pomocy lub wyjaśnienia,  jest uciekanie się do niecodziennego lub nieakceptowalnego zachowania.

Spróbuj

(i)   Nie zakładaj, że uczeń rozumie co ma zrobić, jeśli nie szuka pomocy. Nie poprosi o nią pierwszy, bo jest to dla niego zbyt trudne.

(ii)   Zapytaj po lekacji lub przy ławce ucznia w czasie lekcji, czy jest coś, co nie jest dla niego jasne.
   
(iii)   Akceptuj pisemne zapytanie/wyjaśnienie ale zawsze próbuj najpierw omówić problem, stając blisko przy uczniu, żebyś mógł usłyszeć nawet bardzo cichy głos.





Maggie Johnson
Doradca w sprawie mutyzmu selektywnego
Maj 2007

terka

  • Aktywny
  • ***
  • Wiadomości: 193
Mutyzm- Przydatne artykuły, ulotki, wskazówki, itp
« Odpowiedź #8 dnia: Sierpień 13, 2007, 10:02:04 »

terka

  • Aktywny
  • ***
  • Wiadomości: 193
Mutyzm- Przydatne artykuły, ulotki, wskazówki, itp
« Odpowiedź #9 dnia: Wrzesień 21, 2007, 09:26:49 »
Uniwersytet Kalifornijski wraz z dr Elisa Shipon-Blum z Centrum Badań i Leczenia Mutyzmu Selektywnego prowadza badania nad udowodnieniem, że mutyzm ma podłoże genetyczne i neurobiologiczne:

Badania genetyczne w USA

terka

  • Aktywny
  • ***
  • Wiadomości: 193
Mutyzm- Przydatne artykuły, ulotki, wskazówki, itp
« Odpowiedź #10 dnia: Listopad 20, 2007, 09:29:39 »
Wykład Pani Małgorzaty Młynarskiej zawiera m.in. prawdopodobny opis neurobiologicznego podłoża mutyzmu wybiórczego:

Niewygaszone odruchy pierwotne...

terka

  • Aktywny
  • ***
  • Wiadomości: 193
Mutyzm- Przydatne artykuły, ulotki, wskazówki, itp
« Odpowiedź #11 dnia: Luty 04, 2008, 10:45:55 »
..i ciąg dalszy powyższego tematu czyli opis jak działa mózg w sytuacji zagrożenia, czyli także u naszych dzieci.

"W ekstremalnych przypadkach, kiedy czujemy się naprawdę zagrożeni, czysty instynkt przejmuje kontrolę nad naszym działaniem. Najstarsza część mózgu aktywuje zakodowane mechanizmy przeżycia. Pragnienie przetrwania dominuje. Jeśli ktoś teraz krzyknie "pali się", przestaniesz to czytać i popędzisz do najbliższego wyjścia, ponieważ mózg jest stworzony w pierwszej kolejności do przetrwania, nie do nauki.  
Wyjaśniają to 3 biologiczne fakty. Po pierwsze, w mózgu jest więcej połączeń nerwowych idących od "emocjonalnego"układu limbicznego (limbic area) do "intelektualnej" kory nowej (neocortex) niż odwrotnie. To oznacza, że organy limbiczne mogą "wykorzystywać swoje stanowisko".  Po drugie wzgórze (thalamus) usadowione głęboko wewnątrz mózgu działa jak centrala telefoniczna lub stacja transmisyjna, przesyłając nadchodzące bodźce do kory nowej (neocortex) w celu racjonalnego ich przeanalizowana.  Jednakże szybsze połączenie prowadzi od wzgórza nie "do góry" do części myślącej, lecz "w dół" do amygdali w układzie limbicznym (siedziba emocji), prehistorycznej części odpowiedzialnej za przetrwanie. Jeśli mózg nawet tylko podejrzewa, że dochodzące sygnały wiążą się z niebezpieczeństwem -kroki za nami mogą oznaczać, że ktoś nas śledzi, dźwięk tłuczonego szkła w środku nocy może oznaczać, że ktoś się włamał do domu- to natychmiast wysyła informację "w dół". Amygdala, która jest ośrodkiem związanym z lękami i reakcjami na zagrożenie, jest zaalarmowana do działania. Zostaje aktywowany cały układ współczulny, uwolniona adrenalina, wasopresyna i kortyzol, które wspólnie zmieniają sposób naszego myślenia, odczuwania i działania. Rośnie ciśnienie krwi, wzrasta napięcie mięśni, nasz system immunologiczny staje się osłabiony. Rezultatem tej instynktownej reakcji organizmu jest ucieczka lub ukrycie się.
To jest nasza pierwsza rekacja, tak na wszelki wypadek. Później, gdy następne bodźce nie potwierdzą naszych obaw (kroki oddalą się, w domu zapadnie cisza), możemy przemyśleć i przeanalizować sytuację. Wzgórze (thalamus) zacznie wysyłać sygnały do kory (cortex) w celu bardziej przemyślanej, rozważonej reakcji. Wtedy odkryjemy,że napastnikiem był niewinny pieszy, który skręcił w inną ulicę. A tłuczone szkło? To był tylko kot, który przewrócił pustą butelkę na schodach.
Trzeci fakt jest związany z dystrybucją krwi.  W normalnych warunkach, krew przepływa równomiernie do wszystkich części mózgu, włączając korę nową (neocortex).  W momencie, gdy mózg dostrzega zagrożenie, krew koncentruje się w prehistorycznej części mózgu.  Wzrasta puls i ciśnienie krwi, która przesadnie jest dostarczana do pnia mózgu, natomiast odpływa z kory nowej, osłabiając wyższe procesy myślowe. W konsekwencji, kontrolę przejmuje zachowanie zapewniające przetrwanie: ucieczka od problemu, chowanie głowy w piasek, przejście do defensywy, kontratak, sprzysiężenie się z kimś, udawanie martwego, walka na oślep. Innymi słowy: walka, ucieczka, szukanie sprzymierzeńca lub zastygnięcie w bezruchu (fight, flight, flock, freeze).  Instynktownie wybieramy to co pomogło przedtem w podobnej sytuacji; cała uwaga zostaje skupiona na źródle zagrożenia; widzenie obwodowe i rozsądek ulatniają sie. Myślenie lateralne? Nie ma szans. W tym momencie mózg jest zamknięty na słuchanie lub próbowanie czegoś nowego. Nauka jest niemożliwa.
Rodzaj zagrożenia wyzwalający taki sposób zachowania może być fizyczny (bycie ofiarą znęcania się, niemożność przejścia z pokoju do pokoju z powodu braku barierek), psychologiczny lub emocjonalny (strach przed byciem ignorowanym, wybranym jako ostatni, pokazanym w klasie, przezywanym, eksponowanym, niedocenionym, wyśmianym, zbesztanym, wykluczonym, itp.). [.......]"

Tłumaczenie (amatorskie) fragmentu z "The Teacher's Toolkit" -autor Paul Ginnis.
¬ródło: forum SMIRA





terka

  • Aktywny
  • ***
  • Wiadomości: 193
Mutyzm- Przydatne artykuły, ulotki, wskazówki, itp
« Odpowiedź #12 dnia: Luty 12, 2008, 08:17:06 »
Ponizszy link jest niestety dla tych, ktorzy znaja angielski.
Znajdziecie tam video z amerykanskiego programu telewizyjnego TODAY oraz artykul z najnowszego magazynu PEOPLE o 7-letnim chłopcu z mutyzmem selektywnym.

http://allday.msnbc.msn.com/archive/2008/02/11/654757.aspx

misia007

  • Bywalec
  • **
  • Wiadomości: 76
Mutyzm- Przydatne artykuły, ulotki, wskazówki, itp
« Odpowiedź #13 dnia: Luty 14, 2008, 13:55:46 »
witam
jejku jakie horrory mają i przeżywają w głowie te nasze dzieci,ale chwila,chwila jak sobie przypominam,to my też to samo przeżywamy z mniejszym lub większym nasileniem,zależy po prostu czy jesteśmy bardziej lub niej nieśmiali,zamknięci albo mniej lub bardziej przestraszeni.
 A znowu śmiałość ,otwartość,odwagę sami w sobie ćwiczymy albo życie nas do tego zmusza.
Człowiek zmienia się w ciągu całego swojego życia,napotyka na różne trudności do pokonania,nabiera doświadczenia pokonując je.Te wszystkie przerażające sytuacje  zostawiają w naszej psychice ślady ale i sposoby radzenia sobie z nimi także.
Po raz drugi ta sama straszna sytuacja nie jest już aż tak straszna jak za pierwszym razem '<img'> nieprawdaż?
No chyba ,że ktoś nie przeżyje '<img'> ale to się w zasadzie nie zdarza '<img'> .
Możemy też wyuczyć w sobie reakcję chowania się i przeżyć życie jak szare myszki obwiniając wszystkich wokół siebie za wszystko,a samemu nie pracując nad sobą,nie zmieniając siebie,tylko szukając wytłumaczenia dla istniejącej dyskomfortowej dla nas sytuacji.

Musimy dawać naszym dzieciom dużo okazji do samodzielności,radzenia sobie z trudnościami i przeciwnościami codziennego życia.Co najważniejsze nie wspierać ich ciągle nie tłumaczyć w nadmiarze ale wrzucać czasem na głęboką wodę-bo to właśnie je wzmocni,a nie ciągła ochrona , wyręczanie i myślenie o wpływie fizjologii organicznej na ich mózgi i poczynania-znaczy niegadanie.
Bo czym tłumaczyć sytuacje,że czasami jak dziecko gdzieś wyjedzie i jest z dala od domu rodzinnego to zdarza się ,że się odblokowuje?
Po prostu wreszcie zda sobie sprawę ,że tylko samo na siebie może liczyć i nikt mu nie pomoże i  nie zgadnie co ono chce -jak robi często mama-i buzia mu się wtedy otwiera,ku radości wszystkich '<img'>  nieprawdaż?
 
Życie to jest zabawa nie zawsze przyjemna-ale przez to jaka ciekawa.
Szczególnie wtedy kiedy zdamy sobie sprawę z tego,że mamy na nie wpływ,możemy zmieniać świat,a jeszcze jeśli nam sie uda zrealizować swoje marzenia.....ale niestety trzeba chociaż poruszać palcem w bucie,bo jakoś samo nic się nie chce dziać -trzeba życiu pomagać.

Żebyśmy się dobrze zrozumieli mam na myśli dzieci ,które tylko nie chcą mówić  bez  uszkodzeń zdiagnozowanych przez specjalistów na podstawie badań.

Wymyśliła i opracowała na podstawie żywego doświadczenia na sobie i swoim dziecku
mgr Katarzyna S.
Jak chcecie coś więcej poczytać to trzeba poczekać na oficjalną publikację ,którą obiecuję w najbliższym czasie  ,o czym poinformuję na forum '<img'>

walentynkowe pozdrowienia dla wszystkich  ':inlove:'

terka

  • Aktywny
  • ***
  • Wiadomości: 193