Autor Wątek: Chelatacja a zastawka serca  (Przeczytany 1623 razy)

0 Użytkowników i 1 Gość przegląda ten wątek.

apple

  • Zasłużony
  • *****
  • Wiadomości: 2253
Chelatacja a zastawka serca
« dnia: Lipiec 17, 2013, 18:44:03 »
Czy jak ktoś ma zastawkę serca, nie powinien się chelatować???
'08
2 lata#ALA
DMSA, COMBO
'11
zdrów, nieszczepiony


www.bioautyzm.pl
www.pdm.org.pl

apple

  • Zasłużony
  • *****
  • Wiadomości: 2253
Odp: Chelatacja a zastawka serca
« Odpowiedź #1 dnia: Sierpień 01, 2013, 00:37:33 »
Ponawiam pytanie. To bardzo ważne. Czy możliwe, że ALA chelatuje materiały, z którego zrobiona jest zastawka?

"Materiały stosowane
w zastawkach mechanicznych
Podczas 50. lat badań sprecyzowano wymagania, jakimi powinny
charakteryzować się materiały stosowane w zastawkach
mechanicznych [9]:
wywoływanie możliwie najmniejszych zaburzeń czynnościowych
elementów morfotycznych krwi oraz tkanki
śródbłonkowej otaczającej zastawkę,
odporność na zużycie mechaniczne i strukturalne,
minimalizowanie zjawiska odkładania się zakrzepów,
nieuleganie degradacji w środowisku fizjologicznym,
nieabsorbowanie składników krwi ani nieuwalnianie
składników obcego pochodzenia do krwiobiegu,
podatność na obróbkę technologiczną (szczególnie sterylizację
za pomocą odpowiednich procesów),
właściwe wykończenie powierzchni.
W pierwszych zastawkach kulkowych stosowano obudowę
wykonaną z akrylu oraz kulkę z gumy silikonowej. Wczesne
zastawki Starr-Edwards (S-E) składały się z koszyka utworzonego
przez ramiona umiejscowione wokół pierścienia ze stali
nierdzewnej
oraz silikonowej kulki. W późniejszym okresie
materiał, z którego wykonywano koszyk, zastąpiono stopem
kobaltu (61%-63%), chromu (25,5%-29%), molibdenu (5%-
-6%) oraz niklu (1,75%-3,75%)
– Stellite 21. Kompozyt silikonowy
zmodyfikowano poprzez domieszkowanie siarczanem
baru
, aby móc stosować badania obrazowe. Pierścień zastawki
wykonywano z gumy silikonowej pokrytej kompozytem
politetrafluoroetylenu (PTFE – teflon)
i materiałem polipropylenowym.
Pierwsze zastawki dyskowe Bjork-Shiley składały się z koszyka
wykonanego z materiału Stellite-21, poliacetylowego
dysku (Delrin) i pierścienia mocującego PTFE (teflon).
Delrin jest termoplastycznym polimerem wytwarzanym
w procesie polimeryzacji formaldehydu
. Oba materiały przetestowano
pod kątem zastosowania w produkcji dysków.
Wyniki badań dowodzą, że teflon ulega znacznie szybszemu
zużyciu niż delrin [9]. Pomimo, że teflon charakteryzuje się
niskim współczynnikiem tarcia oraz niewielką energią powierzchniową,
jego brak odporności na zużycie ścierne zadecydował
o przewadze delrinu. Niemniej jednak, delrin także
ma pewne wady. Absorbuje wilgoć pochodzącą z pary podczas
procesu sterylizacji i ulega deformacji, co powodować może
niepoprawne funkcjonowanie zastawki. Uszkodzenia polimerowego
zwieraka przyczyniły się do rozwoju nowego materiału
węgla pyrolitycznego (LTI carbon), z którego wykonywano
elementy zastawki w późniejszych generacjach zastawek
Bjork-Shiley. Materiał ten do dzisiaj odgrywa rolę najbardziej
preferowanego biomateriału wykorzystywanego w zastawkach
serca. Węgiel pyrolityczny charakteryzuje się doskonałą
biokompatybilnością oraz długowiecznością."

"Zastawka Lillehei-Kaster została wprowadzona do zastosowań
klinicznych w 1978 r. [13]. Pierścień oraz uchwyty mocujące
obrobiono z pojedynczego bloku tytanu pokrytego poliestrem.
Dysk otwierał się do kąta 80°. W 1984 r. wprowadzono
modyfikację tego rozwiązania. Konstrukcja była podobna,
jednak cały mechanizm wykonywano z węgla pyrolitycznego."

źródło: http://www.google.pl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=3&ved=0CDQQFjAC&url=http%3A%2F%2Fwww.inzynieria-biomedyczna.com%2Findex.php%2Farchiwum%2Fformacie-pdf%2F2010-3%2F110-265-267ok%2Fdownload&ei=WpH5UcGjIo7Mswags4HIAw&usg=AFQjCNEk5DJUUGroIVFK5_YMCEuh2atRlg&sig2=1re-DUcGPRszeR5jtGjGDA&bvm=bv.49967636,bs.1,d.Yms

« Ostatnia zmiana: Sierpień 01, 2013, 00:41:02 wysłany przez apple »
'08
2 lata#ALA
DMSA, COMBO
'11
zdrów, nieszczepiony


www.bioautyzm.pl
www.pdm.org.pl