Autor Wątek: Przemoc w terapii - info z 2003 roku - jak jest obecnie?  (Przeczytany 1360 razy)

0 Użytkowników i 1 Gość przegląda ten wątek.

sylwiamama

  • Zasłużony
  • *****
  • Wiadomości: 908
  • google:facebook Sylwia Kowalska dietetyk
Znalazłam taki oto tekst poniższy  dr.Wroniszewskiego

w tej chwili link mi się nie otwiera, kopiuję więc z pamięci google cały tekst

JAK JEST OBECNIE? Czy jako rodzice słuchacie swoich emocji, podpowiedzi intuicji co do terapii nie tylko behawioralnej ? Czasem jesteście przeciwni wykonywaniu jakiegoś ćwiczenia bo widzicie, czujecie,że wg Was wasze dziecko źle reaguje, czujecie emocje swojego dziecka albo ufacie swoim obserwacjom wbrew czasem radom terapeutów? Przecież nie każda terapia, nawet jeśli jest dobrze wykonywana i nie ma tam tak skrajnych wydarzeń jak te opisane poniżej, służy każdemu.

Autor: Michał Wroniszewski "Psychologia i Rzeczywistość" nr4/2003 _______________________________________________________________ Warszawa, 29.09.2003

Sz. Pani
Magdalena Bajer
Przewodnicząca Rady Etyki Mediów


Zwracam się do Pani w związku z ukazaniem się w internecie, na stronie Pana Arkadiusza Rybickiego, listu otwartego, skierowanego do Pani. W piśmie tym stawiany jest zarzut „rażącej nierzetelności, której dopuścił się Piotr Kraśko” i prośba o podjęcie stosownej interwencji. Pismo to dotyczy programu pt. „Trzecia strona medalu” wyemitowanego w dniu 17.09.2003.

Jako uczestnik tego programu, równocześnie lekarz psychiatra od kilkunastu lat zajmujący się pomocą dzieciom i młodzieży z autyzmem, a także rodzic autystycznego dziecka, chcę stwierdzić z całą stanowczością że zarzuty wobec Piotra Kraśko i jego programu, zawarte w liście otwartym Pana Arkadiusza Rybickiego, są bezzasadne i demagogiczne.

(Nie zmienia tej oceny fakt, że w czasie, kiedy przygotowywałem pismo do Pani, podobno ponad 350 osób, w tym bardzo cenione przeze mnie osoby, podpisały się pod listem. Obawiam się, że nie były w pełni świadome meritum sprawy.)

Osobiście staram się unikać włączania się w tego typu polemiki. Sytuacja dzieci i młodzieży dotkniętych autyzmem oraz ich rodzin i tak jest w Polsce dramatycznie trudna. Brakuje jakichkolwiek form pomocy dla większości rodzin i to jest głównym problemem. Dlatego uważam, że spory wewnątrz środowiska osób pomagających osobom z autyzmem są szczególnie destrukcyjne.

Jednak sprawa używania przemocy w terapii spowodowała moje uczestnictwo w programie Piotra Kraśki, zaś treść listu Pana A. Rybickiego budzi takie oburzenie i obawy, że jeżeli zostanie bez odporu, może dojść do całkowitego odwrócenia porządku rzeczy, mówiąc potocznie „obrócenia kota ogonem”.

Strona, bez wątpienia słusznie, obwiniana o wystąpienie sytuacji przemocy wobec dzieci, zamiast deklaracji wycofania się z takich praktyk, staje się stroną oskarżającą i atakującą autora programu.

Chcę podkreślić, że ocena prezentowanych w programie procedur awersyjnych może być tylko jedna – jest to przemoc nieuzasadniona zabezpieczeniem otoczenia lub samej osoby. Co do tego nie ma wątpliwości i w takiej ocenie zgodni byli wszyscy uczestnicy programu, liczni specjaliści. Andrzej Samson również nie twierdził, że nie jest to przemoc, jedynie w swojej wypowiedzi bagatelizował jej znaczenie i skutki.

Tutaj można tylko mieć pytanie, dlaczego A. Samsonowi zabrakło w tym wypadku ostrości widzenia i dlaczego nie bierze pod uwagę doświadczeń psychologii i psychiatrii która od lat 70-tych zwróciła szczególną uwagę na przejawy i znaczenie przemocy zarówno wobec dzieci jak i wobec pacjentów psychiatrycznych.

Zamiast w roli eksperta A.Samson wystąpił w roli adwokata Ośrodka Gdańskiego, stwierdzając, że prezentowane nagrania scen przemocy „są wyrwane z kontekstu”. Podobnie pisze o tym A. Rybicki. Są to stwierdzenia demagogiczne, bowiem sceny pokazane w nagraniach nie wymagają żadnego szerszego kontekstu, same w sobie są wystarczającym przykładem złych praktyk.

W prezentowanym w Programie materiale szkoleniowym terapeutów behawioralnych jest scena, w której dziewczynka jest całkowicie unieruchomiona przez terapeutów, pokazywane jest jej naczynie z napojem i terapeuta mówi się do niej „napij się coli”, a równocześnie uniemożliwia się jej wykonanie polecenia - nie może tego zrobić jako unieruchomiona.

Tego typu procedury „nakaz i uniemożliwienie jego wykonania” są niestety dorobkiem praktycznej psychologii. Ale na pewno nie w terapii tylko w postępowaniu określanym jako „pranie mózgu”. Rzeczywiście mogą prowadzić do bezwzględnego podporządkowania i kontroli zachowań osób, które załamały się psychicznie przez stosowanie takich procedur.

Jednak większość dzieci i młodzieży z autyzmem, doświadczona w cierpieniu powodowanym przez zaburzenia sensoryczne i poznawcze, broni swojej integralności i stawia w takiej sytuacji dramatyczny opór, co w efekcie raczej eskaluje ich zachowania autoagresywne i agresywne. O tym świadczą relacje rodzin z Grupy Przeciw Przemocy.

Nie może być mowy o „manipulacji przez wyrwanie prezentowanych filmów z kontekstu” jak to wnosił A.Samson w trakcie programu. Sama w sobie ta scena jest dowodem nieusprawiedliwionej zachowaniami dziecka przemocy, nie potrzeba oglądać co było przed i po.

Pan Piotr Kraśko bez wątpienia miał prawo, jako wyjściową ocenę przyjmować, że doszło do nadużyć i przemocy, zaś treścią Programu uczynić pytanie dlaczego i jak temu zapobiegać. Przedstawiciele ośrodka gdańskiego, z pomocą A.Samsona podważyli tę oczywistą ocenę twierdząc, że nie występowała przemoc lub że to nie jest istotne. Takie też są tezy w piśmie P.A.Rybickiego.

Chcę zwrócić uwagę, że wszyscy zgromadzeni w studiu specjaliści nie mieli wątpliwości co do tego, że mamy do czynienia ze zjawiskiem przemocy w terapii i wypowiadali się w tej sprawie jednoznacznie. Właśnie tę jednoznaczność wypowiedzi A.Samson określił mianem „sabatu czarownic”.

Chcę też podkreślić, że ani Piotr Kraśko ani też nikt z osób zgromadzonych w studiu nie kwestionował potrzeby dalszego działania ośrodka w Gdańsku. Wyniki wczesnej interwencji metodami behawioralnymi są korzystne i jest to udowodnione w badaniach. Jednak te badania nie dotyczyły stosowania skrajnych metod awersyjnych, które w Ośrodku Gdańskim wprowadzono pod wpływem norweskich terapeutów od 1998 roku.

Chodzi jedynie o jednoznaczne odstąpienie przez Ośrodek Gdański od stosowania tych procedur awersyjnych i prowokacyjnych, które niewątpliwie są zjawiskiem przemocy wobec dzieci. Dlatego bezzasadne są argumenty P.A Rybickiego, który próbuje rozciągnąć konkretne zarzuty wobec konkretnych procedur na to, że jakoby atakowany jest w całości „zasłużony Ośrodek w Gdańsku”.

Nie jest także prawdą, co sugerowali w trakcie Programu P.M.Rybicka i P. J. Kozłowski, że metody behawioralne dopuszczające zastosowanie przemocy są jedyną możliwą alternatywą hospitalizacji w szpitalu psychiatrycznym i związanej z tym deprywacji, izolacji, stosowania szkodliwego przymusu instytucjonalnego i toksycznej farmakoterapii.

Aktualny stan wiedzy wykazuje niewątpliwie, że inne podejścia i metody są skuteczne w przeciwdziałaniu zachowaniom autoagresywnym i agresywnym. W USA i w Zachodniej Europie stosowanych jest obecnie wiele programów przeciwdziałania takim zachowaniom bez stosowania awersyjnych procedur behawioralnych.

Kolejnym demagogicznym zabiegiem jest przypisywanie w piśmie A.Rybickiego redaktorowi P.Kraśko „fałszywej symetrii”. Ośrodek w Gdańsku niezależnie od zasług i kontaktów z „czołowymi placówkami na świecie” nie może zakwestionować faktu dopuszczenia do zjawisk przemocy w terapii w swojej placówce, o czym mówią głośno rodziny z Grupy Przeciw Przemocy i czego dowody wszyscy mogli zobaczyć w Programie.

Niepokoi mnie ten atak na P.Kraśko w piśmie A.Rybickiego (również w mediach: np. Jarosław Kurski, Gazeta Wyborcza), a także długa lista osób, które go poparły, jak sądzę nie zdając sobie sprawy co popierają. Dlatego zwracam się do Pani z tym pismem i proszę o wysłuchanie zdania specjalistów przy ewentualnym postępowaniu w Radzie Etyki Mediów.

Z poważaniem

Michał Wroniszewski
spec. psychiatra
Dyrektor Ośrodka dla Dzieci z Autyzmem
Fundacji SYNAPSIS

Do wiadomości::
Pan Arkadiusz Rybicki
Pan Piotr Kraśko
i uczestnicy Programu „Trzecia strona medalu”
oraz wszyscy zainteresowani

w google wygląda to tak:


#
Eksperyment behawioralny na dzieciach z autyzmem - list po ...
29 Wrz 2003 ... Autor: Michał Wroniszewski "Psychologia i Rzeczywistość" nr4/2003 .... Michał Wroniszewski spec. psychiatra. Dyrektor Ośrodka dla Dzieci z ...
www.psycholog.alleluja.pl/tekst.php?numer=6516 - Kopia - Podobne
Bartek - ur.19-08-02.Opóźnienie w rozwoju z cech.autyst.01.06 Navicula Łódź.Potem autyzm. Dieta niskowęglwodanowa wg lekarza z :www.dietaoptymalna.com

www / my website
Autyzm dieta niskowęglwodanowa - Autism Low Carb Diet

Dietetyk:Sylwia Kowalska